رفتی ای پرنده ی خوشبختی من

                                                  چاره ساز اندیشناکی من

محبت تو همیشه در دل من

                                                  ای که بودی یگانه غم خور من

پدرم  جان دل خسته ی من

                                                   رمقی نیست دگر در تن من

در سرت همیشه مشکل من

                                                             تاب و توانت ببرد چاره ی من

پد رم ببخش این بد عهدی من

                                                  زین پس خیال توست بهره ی من

و من ماندم....

در گردابی که زندگی خوانندش

پر و بالم خسته

گویی این حیات طوقی است بر گردنم

و من...

محکومم و مغلول

که تا آخر خط

سنگینی زنجیرها را به تنهایی بر دوش کشم

و پیوسته ترنم صدایی از عرش در گوشم نجوا می کند

که ای بنده ی نا سپاس من به رضایم راضی باش

و زندگی کن همانا

زندگی زیباست

از عدم آغاز و به دنیا تاختن

پیوستن تو به دو فرشته ی محبوب

پدر و مادر آندو را نامیدن

دست پرمهر آنان بر سر توست

نزد آندو کمال و قربی یافتن

در کنار آن دو هماره خوشحالی

آه که دیگر این بخت نتوانی یافتن

تکیه بر کوه صلابت پدر آن موجودی

کز وجودش دگران رشک برند و تو خود نفهمیدن

کشد او ناز تورا و به تو گوید جانم

دگر این لذت مهر به کجا توانی یافتن

جز به مادر کیست که غم خور توست

رازهای مگو نزد او باز گفتن

آنهمه ناز و تنعم که تو می فرمودی

دو خریدار داشت فقط آن وقت نشد دانستن

آه و افسوس روزی از روزها این دور زمان

بستاند عزیزانمان را به وقت رفتن

روزهای شیرین با آنها بودن

سپری گردد و چه دیر این نکته فهمیدن